بلاگرولینگ که خراب باشه، فقط اونایی میان سراغت که براشون فرقی نداره وبلاگت بالای لیست بقیه وبلاگ‌ها اومده یا نه. میان چون دوست دارن بیان. چون عادت کردن به اومدن شاید.

وقتی بلاگرولینگ خرابه، تک تک وبلاگهای مورد علاقه رو باز می‌کنی. دیگه هیچ قطعیتی وجود نداره که اون وبلاگ‌هایی که پایین مایینا موندن، آپ نشده باشن.

شبیه زندگی‌مونه شاید. برق زندگی هم که می‌ره، موتورت که به لک و لک می‌افته، ممکنه اول بری سراغ خیلی‌ها، اما آخرش می‌ری سراغ اونی که باید بری. اونی که باید، میاد سراغت.

شلوغیا خلوت می‌شن، سایه‌ها می‌رن کنار. اونی که مهمی واسش، اونی که مهمه واست، می‌مونه فقط.