همین جوری، یک‌هویی، دوستی سایت این آقاهه را برایم می‌فرستد، اولین آهنگه را که گوش می‌کنم، شووووت... می‌افتم توی یکی از آن بعدازظهرهایی که نوار‌های موسیقی کشف شده را زیر و رو می‌کردم و دنیاهای تازه، نصفه و نیمه پیدا می‌شدند.

آن موقع نمی‌دانستم دومین آهنگ طرف B نوار کاست اجرای کلود میشل، که این همه دوستش دارم، همین آهنگه‌ست که آقاهه این همه خوشگل خوانده‌تش.

نوستالژیزیسم خونم می‌زند بالا و باز نوجوانی ساده و بی‌اتفاق و دوست‌داشتنی می‌آید نزدیک. با آن دوستی‌های سودازده و حرف‌های آسمان و ریسمان و معلم زبان دوست‌داشتنی و پای‌سیب‌های مامان نگار و موسسه زبان، با آن حیاط و نیمکت‌های چوبی و تاک‌ها و انجیرها و راه رفتن تا نمی‌دانم کجا و... هووووم.