تبليغاتX
لحظه -
لحظه

 

...

می‌شناسمت                                                                 

همان برگ پاره

 پاره‌ای

به راه من

که بی‌نگاه

می‌روم

 که می‌روم...

 

که باد

روی دستهای خسته‌اش تو را

به راه می‌کشد

به راه من

 من

نگاه

نمی‌کنم...

 

نگاه می‌کنی

بی‌صدا

نگاه می‌کنی...

 

 

 

 

پ.ن: عکس از اینجا.

+  سه شنبه 1385/10/05 0:5 AM  آذین  | 

اول سطر
@
آرشیو

وبگردی
یکی بود، یکی نبود
فلوت
سرسرای سبز سروهای شما
اعتماد
فلوریا، موهایت...
نگفت؟
لازم است بمیرم
آهوی رمیده
!
در من، تو را بيدار کردند...
آرشیو


Waldpoesie
By Empyrium
From Weiland

قدیمی‌ها
87/04/01 - 87/04/31
87/03/01 - 87/03/31
87/02/01 - 87/02/31
87/01/01 - 87/01/31
86/12/01 - 86/12/29
86/11/01 - 86/11/30
86/10/01 - 86/10/30
86/09/01 - 86/09/30
86/08/01 - 86/08/30
86/07/01 - 86/07/30
86/06/01 - 86/06/31
86/05/01 - 86/05/31
86/04/01 - 86/04/31
86/03/01 - 86/03/31
86/02/01 - 86/02/31
86/01/01 - 86/01/31
85/12/01 - 85/12/29
85/11/01 - 85/11/30
85/10/01 - 85/10/30
85/09/01 - 85/09/30
85/08/01 - 85/08/30
85/07/01 - 85/07/30
سر می زنم Blogroll Me!

  RSS 

POWERED BY
BLOGFA.COM

لحظه، بهانه‌ی من برای دوست گرفتن زندگی است. مثل دیدن یک پروانه میان چهارراهی شلوغ یا شنیدن صدای غریب پرنده‌ای، در یک بعدازظهر خسته‌ی تابستان.